رضا رضایی در سال ۱۳۲۵ در شهریار تهران به دنیا آمد. وی نخستین فرزند خانوادهای کشاورز و خوشنام بود و از همان دوران کودکی، استعداد چشمگیری در ریاضیات از خود نشان داد. او دوران دبستان را با موفقیت پشت سر گذاشت، اما به دلیل تنگنای مالی خانواده، ناگزیر شد دبیرستان را نیمهتمام رها کند و وارد دانشکده افسری شود.
با گذر از مراحل نظامی، در رشته شیمی دانشگاه تهران پذیرفته شد و بهعنوان کارشناس در صنایع دفاعی فعالیت خود را آغاز کرد. پس از پایان تعهد خدمتش در ارتش، تصمیم به خروج از ساختار نظامی گرفت و وارد دنیای صنعت و تجارت شد.
ابتدا در شرکت بینالمللی زاکار مشغول به کار شد و پس از انقلاب، به جمع کارکنان شرکت بهشان پیوست. در دوران جنگ تحمیلی، با بررسی فنی کارخانههای آسیبدیده، به احیای برخی از واحدهای تولیدی کمک کرد و نقش مؤثری در بازگرداندن آنها به چرخه تولید ایفا نمود.
در همین سالها بود که متوجه ضعف ساختاری صنعت خودرو در حوزه قطعهسازی شد؛ ضعفی که علیرغم مونتاژ خودروهای خارجی، کمتر مورد توجه قرار گرفته بود. برای پاسخ به این نیاز، بههمراه گروهی ۱۲ نفره از مهندسان، شرکت «آذینخودرو» را در اوایل دهه ۱۳۷۰ بنیان نهاد.
در آغاز، این شرکت قطعات داخلی و بدنه خودرو پژو ۴۰۵ را تولید میکرد. تلاش برای بومیسازی قطعات در ابتدا از مسیر مهندسی معکوس آغاز شد، اما بهدلیل هزینههای بالا، ادامه نیافت. سپس با برقراری ارتباط با شرکت اصلی پژو، همکاریهایی شکل گرفت که هرچند به واگذاری مستقیم نقشهها منجر نشد، اما امکان دسترسی تدریجی به اطلاعات فنی را فراهم آورد و روند داخلیسازی قطعات تسریع شد.
امروز آذینخودرو با ۱۸ شرکت زیرمجموعه و بیش از پنجهزار نیروی رسمی، یکی از بزرگترین مجموعههای قطعهسازی کشور بهشمار میرود. هر یک از خطوط تولید این گروه، بهطور میانگین روزانه سیهزار قطعه خودرو تولید میکنند.
این شرکت جزو نخستین مجموعههای صنعتی ایران است که موفق به دریافت استانداردهای جهانی کیفیت، نظیر ISO شد و از طریق همکاری با برندهای مطرحی همچون رنو، افقهای تازهای برای صادرات قطعات ایرانی گشود. با این حال، تحریمهای بینالمللی مانعی جدی در مسیر توسعه بازارهای خارجی آن بهوجود آورد.
رضایی معتقد است ایران در زمینه صادرات قطعات خودرو، ظرفیتهای بالایی دارد و با برنامهریزی صحیح، میتوان به جایگاهی مشابه ترکیه در این حوزه دست یافت. بسیاری او را پدر صنعت قطعهسازی و چهره ماندگار صنعت ایران میدانند؛ عناوینی که علاوه بر فعالیت صنعتی ریشه در خدمات گستردهی اجتماعی او نیز دارد: از اشتغال زندانیان و ساخت مدارس گرفته تا حمایت از کودکان بیسرپرست.